Gepost door: posthistories | 23 september 2011

Over Amazones en Scythen

De beruchte Amazones, gevreesde vrouwelijke ruiters en boogschutters die volgens de overlevering hun rechterborst hadden laten verbranden om beter hun boog te kunnen spannen, spreken heden ten dage nog steeds tot de verbeelding, en niet in het minst tot de mannelijke.  De eerste meldingen van Amazones komen van de Oude Grieken, die hun beschrijven als een woeste en mannen verslindende stam, waartegen menig Griekse held voor zijn leven moest vechten.  Een van de beroemdste verhalen is de epische strijd tussen de Amazonekoningin Penthesileia en de Griekse kampioen Achilles tijdens de Trojaanse Oorlog.  Als een volk uit Klein-Azië, het huidige Turkije, kwamen de Amazones de in het nauw gedreven Trojanen te hulp en hun koningin zocht het duel op met de Griekse voorvechter Achilles.  Na een woeste strijd doorboorde Achilles zijn tegenstreefster meedogenloos met zijn speerpunt, maar wanneer hij zich over het lichaam van de gevallen vijandin boog, werd hij geschokt door de schoonheid van de gevallen vrouw en beweende haar als was het zijn eigen geliefde.  Een vrolijker verhaal over de Amazones is ons nagelaten door de bekende geschiedschrijver Herodotos en in zijn relaas brengt hij de ongetemde vrouwen rechtstreeks in verband met de Scythen en Sarmaten, in de Oudheid gevreesde nomadenstammen die het gebied van de huidige landen Kazachstan, Oekraïne, Moldavië en Roemenië beheersten. De Oude Grieken situeerden het oorspronkelijke leefgebied van de Amazones aan de rivier de Thermodon, in het noorden van het huidige Turkije en niet ver van de Zwarte Zee.  Na een veldslag tegen een Griekse expeditie aan de Thermodon werden de Amazones verslagen en een deel onder hun werd gevangen genomen en als slavinnen meegevoerd naar het Griekse thuisland.  De overwinnaars laadden triomfantelijk drie schepen vol met hun vrouwelijke gevangenen en kozen in de Zwarte Zee het ruime sop huiswaarts, maar in hun zelfvoldaan machosisme  onderschatten zij de weerbaarheid van de vrouwen die zij tot slavernij wilden dwingen.  Zo gauw de Amazones de kans schoon zagen, verbraken zij hun boeien, overmeesterden hun bewakers en gooiden hen een voor een zonder pardon overboord.  Hoewel ze zich van hun slavendrijvers bevrijd hadden, waren de vrouwen niet in staat om naar hun thuisland weer te keren, want ze zaten nog op de schepen van de overboord geslagen piraten en hadden geen ervaring in de stuurmanskunst.  Alzo dobberden zij verscheidene dagen rond op de Zwarte Zee tot hun schepen uiteindelijk strandden op de kust van de Krim in het huidige Oekraïne.  Nietsvermoedend waren de Amazones op het grondgebied van de geduchte Scythen beland en hun  ontmoeting met deze krijgshaftige nomaden zou hun lotsbestemming definitief veranderen.

Eenmaal terug aan land gebruikten de Amazones hun beproefde methodes om te overleven en na het roven van een kudde paarden trokken zij plunderend en brand schattend door het Scythische land, tot verbijstering van de lokale nomaden die door hun buurvolkeren net zelf gevreesd werden omwille van deze praktijken.  Na een treffen ontdekten de Scythen bij het bekijken van een paar buitgemaakte vijandelijke lijken dat deze onbekende vijanden geen jonge mannen waren zoals zij eerst vermoedden, maar wel krijgshaftige vrouwen.  Vermoedelijk kenden de Scythen reeds in die oude dagen het principe van de hoofse liefde en geen geweld tegen vrouwen, want na een intens krijgsberaad besloten zij om de gewapende strijd tegen de indringsters te staken en een vredelievende oplossing voor het conflict te zoeken.  Een groep jonge mannen, met naar schatting de getalsterkte van de Amazones, moest zich naast het vrouwelijke kamp regelen, elk mogelijk treffen vermijden en hun rivales in elke mogelijk opzicht nabootsen.  De wijze en vooruitziende leiders van de Scythen zagen in deze vrijgevochten dames de ideale moeders van een groot nageslacht en zo moest het dan ook geschieden.

De moedige jonge mannen legerden zich dicht bij het kamp van de Amazones en namen reeds gauw elke achterdocht bij hun tegenstreefsters weg toen deze inzagen dat de mannen geen kwaad tegen hen in de zin hadden.  Naarmate de wederzijdse achterdocht verdween,  schoven de kampen een beetje dichter naar elkaar toe en de Scythische jonge mannen hielden zich net als de Amazones in leven met de jacht te paard met speer en pijl en boog.  Elke dag rond ongeveer het middaguur trokken de Amazones zich alleen of met twee terug om ergens hun gevoeg te doen en zodra de Scythen dit door hadden, begonnen zij de vrouwen te volgen naar hun private plekjes.  Op een gegeven moment ontdekte een Scythische jonge man een eenzame Amazone en benaderde haar, wat door haar niet werd afgewezen, maar juist in tegendeel werd aangetrokken.  Nadat de Amazone voor het eerst in haar leven de geneugte van het seksueel verkeer met een man had ervaren, maakte zij hem in gebarentaal duidelijk dat hij de volgende dag moest terugkeren met een gezel, waarop zij dan een andere vrouw zou meenemen.  Zodoende ontdekten na verloop van korte tijd alle Amazones en Scythen elkaar in het wederzijds genot, waarop de beide kampen zich als het ware verenigden en elke jongeman samen bleef met de vrouw die hij als eerste had uitgekozen.  Hierop leefden de twee seksen een hele poos in wederzijdse harmonie samen, tot de Scythische jonge mannen hun kersverse eega’s verzochten om hun te volgen naar hun stam en daar verder het leven met hun te delen.

De Amazones beseften echter dat dit het einde van hun vrije manier van leven zou betekenen en weigerden om de mannen te volgen, want zij zouden nooit kunnen aarden naar de domestieke levenswijze van de Scythische vrouwen in hun woonwagens en met hun huishoudelijke taken.  Daartegenover nodigden zij hun mannen uit om hun te volgen in hun avontuurlijke levensstijl en zich in een gebied te vestigen waar zij onafhankelijk zouden zijn van de Scythische leiders.  Uitgedaagd door de avontuurlijke geest van hun kersverse vrouwen trokken de jonge Scythen naar hun stamgebied, eisten hun deel van hun bezittingen op en volgden hun vrouwen naar een nieuw leefgebied dat zij hadden uitgekozen.  Aldus trokken de Amazones en hun jonge echtgenoten naar het steppengebied ten oosten van de rivier de Don en vestigden zich daar onder de naam Sarmaten, een zwervend volk dat in de verdere loop van de geschiedenis een gevreesde reputatie zou krijgen.

Gezien de Amazones zich de Scythische taal en gewoonten nooit eigen maakten, ontwikkelden de Sarmaten een volledig eigen cultuur waarin het krijgshaftige verleden van hun stammoeders nooit verloochend zou worden.  Tot in de lengte van eeuwen bleven de Sarmatische vrouwen mannelijk aandoende kleding dragen, gingen zij steeds met of zonder hun mannen te paard op jacht en namen zij zonder vrees deel aan de meest gevaarlijke krijgshandelingen.  Recente archeologische opgravingen in de steppen van Zuid-Rusland en Oekraïne bewezen dat deze oude verhalen niet naar het rijk der fabelen moeten verwezen worden: er werden immers meerdere rijkelijk versierde Sarmatische grafheuvels gevonden, gewijd aan luisterrijke vrouwelijke krijgers…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: